Going home transformed

Als kind leek de tijd op school stil te staan.

Saaie leerstof, lange dagen. Het nut van dit alles, ik begreep het niet.

Nu, rond het midden van mijn leven, vlieg ik door dagen voorbij alsof het uren zijn. Werken. Het huis. Eten. De hond uitlaten. De waan van de dag gaat voorbij aan de diepte van het menszijn. En zo af en toe daagt het leven je uit.

Een reactie van iemand anders die je uit je lood slaat. Een grens die je moet trekken of er wordt over je heen gewalst. Een verlies dat je niet zag aankomen.

Het voelt als tegenwind. Maar is het dat?

Een kind groeit snel. Maar van dag tot dag merk je het niet. Pas achteraf zie je hoeveel er veranderd is. Zo gaat het ook met ons. De uitdagingen die ons doen wankelen zijn precies de momenten waarop we groeien ook al voelt het op dat moment niet zo.

Wat als het leven een school is? Niet als straf. Niet als willekeur. Maar als een zorgvuldig samengesteld leertraject voor de ziel.

Dan is wat je meemaakt geen bewijs dat het leven tegen je is. Dan is het een uitnodiging. Een kans om iets te leren wat je nog niet kon. Om anders te worden dan je was.

Alles wat je hier hebt opgebouwd laat je ooit achter. Maar wie je bent geworden dat is voor altijd veranderd.

Wat als je hier bent om anders terug te keren? Welke wijsheid wil jouw ziel opdoen?