Focus

Een valk dook op me af.

Poten uitgestrekt, klauwen vooruit. Met gespreide vleugels brak hij zijn val op een meter van mijn hoofd en vloog weer weg. Één beweging. Eén moment. En plots was ik er weer. Hier. Aan het water. In mijn lijf.

Seconden eerder wandelde ik langs datzelfde water zonder het te zien. Verknocht aan mijn hoofd. Malende gedachten over wat niet werkt, wat misging, wat ontbrak. Het water was er. De bomen waren er. Maar ik was er niet bij.

De valk ging op een afstand zitten. Kale takken, winter. Ik keek, ik focuste. En vroeg innerlijk: welke boodschap heb jij voor mij?

De takken vervaagden tot een tunnel van vage vegen. En dan, stil en helder: "waarop je focust, dat groeit".

We weten het ergens wel. Maar weten is niet hetzelfde als voelen. Het besef landt soms pas wanneer iets je wakker schudt, een dier, een woord, een stilte ... een shock.

Bomen treuren niet om de bladeren die vallen. Ze laten los wat niet meer dient. En in die kale, stille winter zit al de kiem van nieuw groen.

Misschien doe jij hetzelfde. Focussen op wat verdwijnt. Op wat niet werkt. Op het verlies. En intussen wacht er iets nieuws op jouw aandacht. Het wacht op jouw energie.

Waar gaat jouw focus naartoe, verlies of nieuw begin?